Poświęcenie życia uratowało życie.
Ile razy żegnaliśmy się by rankiem już nie dotknąć, nie poczuć, bliskości siebie.
Te chwile ponownych zetknięć ust i głuchego krzyku „Jesteś”.
Bramy zabrała przeszłość nadeszły Wrota.
This entry was posted on środa, Luty 4th, 2009 at 10:00 pm and is filed under czerwiec 2004.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
