Fabryka snów - sztuka śnienia, medytacja, rozwój, warsztaty. Fabryka snów – sztuka śnienia, medytacja, rozwój, warsztaty. | Śnimy odkąd istniejemy, śnienie i sny są nieodłączną naszą częścią. Sztuka śnienia – rozwój – warsztaty.
Strona główna
Paź 24
wtorek

Medytacja

Na wstępie ktoś może zapytać jaka medytacja?
W tym miejscu będzie trochę inaczej, chciałbym w większym stopniu zwrócić uwagę na podejście do medytacji i jej praktykowania, a rodzaje i typy będą sprawą drugorzędną.

Newsflash:

Kontakt On-line

Spotkania, warsztaty

Pamiętnik znaleziony w śnie

Tamanrasset

Być może sądzisz, że dotarłeś na koniec swojego świata
Gdzie zanika nadzieja, wiara i jakakolwiek chęć do życia
Widzisz tylko pustkę i wszechogarniającą pustynię
Ale nawet na skraju wszystkiego co jest Ci znane
Stoi miasto od zarania dziejów
Spójrz oczami wiary, a zobaczysz je w pełnej chwale
W nim nieustanie i wciąż
W życiodajnym rytmie
Bije serce żyjącego Boga

Last Updated on piątek, 16 Czerwiec 2017 10:49

W poszukiwaniu siebie

Pewna historia

…a co byś powiedział na taką sytuację: desperacko potrzebujesz wróżby. Logujesz się na fb. Przeszukujesz różne grupy. Najbardziej interesują Cię te, które udzielają darmowych wróżb. Zapisujesz się do jednej z nich po czym robisz search i dowiadujesz się że jest to grupa która wierzy w jakiegoś tam bożka, ma jakąś tam energię zupełnie Tobie nie pasującą. Czujesz, że to nie jest ta grupa której szukałeś.

Jesteś zły na siebie, że po raz kolejny dałeś się wykiwać, jednak im dłużej w tej grupie jesteś tym gorzej się czujesz. Rezygnacja zaczyna Cię przerastać. Nie poddajesz się jednak i w dalszym ciągu szukasz odpowiedniej dla siebie grupy. Nagle pojawia się grupa „…”. Postanawiasz do nich dołączyć. Zaczynasz sprawdzać ludzi, którzy są w nowej grupie.

Trafiam na Ciebie, przyjmujesz mnie do grupy. Na kilka sekund przed przyjęciem wchodzę na Twoją stronę i zaczynam czytać. Nie wiem dlaczego ale mam wrażenie, że nie jesteś oszustem i to, co piszesz o sobie jest prawdą. W końcu czuje się swobodnie. Jak z cebuli schodzą ze mnie negatywne emocje. Podejmuje decyzję by wypisać się z pierwszej grupy. Robię to natychmiast i postanawiam zacząć z Tobą rozmowę, w pewnym momencie czuję, że bez mojego proszenia przesyłasz mi pozytywną energię.

Zdaję sobie sprawę, że nie zwariowałam ale takie przeżycie mam pierwszy raz w życiu. Lubię ludzi niezwykłych. Kręcą mnie ich historie, w które nie zawsze wierzę. Z jednej strony Twój przewodnik życiowy, któremu na siłę wcisnęłam swoją rękę dlatego, że potrzebuję zmian w swoim życiu, jest osobą twardo stąpającą po ziemi, zaś z drugiej świat w którym on żyje nigdy nie będzie dla Ciebie dostępny.

Last Updated on czwartek, 15 Czerwiec 2017 09:40

Spojrzenie w przeszłość

Dziś…niby taki zwykły, taki po prostu, a jednak nie.
Na szczycie płaskiego wzgórza siedzi grupa bliskich sobie osób, podziwiają  widok, który się przed nimi roztacza, ciepłe barwy lata, cisza i spokój, to miejsce gdzie się wychowali.

Rozmawiają o przeszłości, mieszkańcach których znali,  zniszczonych budynkach i nowo wybudowanych, o ścieżkach którymi przemykali gdy byli młodzi.

Wzrok już nie patrzy w dal, wodzi po stopach i dłoniach…
Jakie one są inne, jak gdyby były łodygami i pnączami winorośli.

Last Updated on niedziela, 9 Kwiecień 2017 08:21

Odetchnij

Smutek lubi się zbierać gdy nie ma wiatru w zakamarkach duszy
Daj jej odetchnąć i stań na szczycie wysokiej góry, unieś dłonie i obejmij wszystko

gory2

Last Updated on niedziela, 9 Kwiecień 2017 09:07

Woda życia

Synu mój umiłowany
Spójrz na kwiaty brzemienne trudami codzienności
Na serca wciąż pragnące
Wspomóż je słowem i otuchą
Dotykiem, nadzieją deszczu, który daje życie

woda życia

Last Updated on niedziela, 19 Marzec 2017 04:27

The Five People You Meet in Heaven

Filmowa historia o człowieku, który spędził prawie całe swoje życie w Wesołym Miasteczku.
Konserwował, naprawiał wszystkie urządzenia, „by było bezpiecznie”,jak to sam często podkreślał wobec swoich współpracowników.
Od momentu powrotu z wojny, żywił do końca swoich dni, pretensje do świata za przestrzeloną nogę, która uczyniła go tym kim jest.

W ostatnim dniu czynił to co do niego należy, gdy nagle okazało się, że życie kilkorga ludzi wisi na włosku, a dokładnie na stalowej linie, która z każdą chwilą stawała się coraz cieńsza.
Udało uratować się wszystkich z wysokościowej gondoli, ale nikt nie widział jednego…
Małej dziewczynki przerażonej wrzaskiem, zamieszaniem, całym tłumem dookoła, przysiadła na ziemi ale akurat w miejscu, które miało być za chwilę miejscem upadku gondoli.
Mimo usztywnionej nogi, mimo wieku, mimo wszystkiego, spieszył się by ratować Małą.
Ostatnią, rzeczą którą czuł był dotyk małych dłoni…

Ciało odzyskało sprawność, tak jakby lata całej starości uciekły, Miasteczko było opustoszałe, głos z początku przychodził mu z trudem.
Poza nim była tam jedna osoba, pierwsza, która miał ukazać mu to czego nie dostrzegał w swoim życiu.
Jak życie każdego z nas jest powiązane z życiem innych ludzi.
Pierwszy jego rozmówca człowiek dziwadło o niebieskiej skórze, który występował kiedyś w Miasteczku, zapowiedział, że spotka się jeszcze z czwórką gości.

Drugim był kapitan z czasów wojny, który wyjawił mu prawdę o przyczynie przestrzelonej nogi, i doprowadził do uwolnienia nienawiści, jaka narastała z każdym dniem życia Eddiego od momentu postrzału.
Trzecią osobą była właścicielka Wesołego Miasteczka, która otworzyła mu oczy na jego ojca, to kim był i jaki był naprawdę. Obrazy, które ujrzał odmieniły wszystko, przebaczenie otworzyło serce naszego bohatera.
Kolejne spotkanie było czymś zaskakującym, spełnieniem nadziei, ukojeniem. Wpierw zobaczył, a później poczuł ciesząc się żywą radością, ściskając w ramionach swoją żonę.
To Ich chwile…

Coraz słabszy, znalazł się nad rzeką, kamienisty brzeg rozciągał się przed nim, lekka mgła unosiła się tuż nad powierzchnią spokojnej wody.
Zobaczył małe dzieci myjące się w rzece, opadający z sił podszedł do jednej małej dziewczynki, która przywoływała go delikatnym ruchem dłoni.
Skośnooka dziewczynka wskazując na siebie powiedziała „Taala”, on zaś w odpowiedzi wskazując na siebie powiedział z rezygnacją „Przegrany”.

Z uśmiechem potwierdziła jego domysły, że jest piątą osobą z którą miał się spotkać. Nikt z poprzedników nie powiedział mu czy dziewczynka dla której zaryzykował swoje życie, czy przeżyła.
– Czułem jej małe dłonie…
– Nie, to były moje dłonie wciągnęłam Cię tu do Nieba:), nie wyciągnąłeś małej dziewczynki…
– Odepchnąłeś ją, ona żyje.

Powoli dociera do niego dlaczego rozmawiają…

Czasy wojny… krokami w szaleństwie, dłońmi trzymającymi miotacz ognia spalił kilka drewnianych domów w dżungli. Wszystko zaczynał sobie przypominać, obrazy które przemykały wyjaśniał aż nazbyt wiele.
Matka schowała swoją córkę w domu, by tam była bezpieczna.
Mimo szaleństwa tamtego czasu widział, że ktoś przemyka wśród płomieni, chciał wejść w płonący dom.
Kapitan nie miał wyjścia przestrzelił mu kolano…

To już nie ta dziewczynka, którą ujrzał nad brzegiem rzeki, jej skórę pokrywają teraz rany po oparzeniach, ich czerwień podkreśla wszystkie wydarzenia.
W wodzie jest pełno kamieni, Taala wydobywa z dna jeden większy, płaski kamień, unosi go w stronę Eddiego.
– Umyj mnie…
Zdezorientowany bohater nie wie co ma robić, jest roztrzęsiony, nieporadnie, powoli dotyka policzka pokrytego bliznami.
Woda, kamień, dotyk, troska rozmywają blizny, przywracając dziecięcą skórę.
Z uśmiechem Mała bierze go za rękę i razem zanurzają się pod wodę…
Rzeka zmienia się w niekończący się Ocean…

Kim jestem, że doświadczam ukrytego
Kim jestem…

taala

Last Updated on niedziela, 4 Grudzień 2016 09:33

Zrujnowana wewnętrzna świątynia

Z oddali dostrzegłem kilka ocalałych budynków, niewiele zostało z całego Miasta.

Powoli zbliżaliśmy się do zabudowań, przez zgliszcza prowadziła mnie Przewodniczka, którą znam od wielu lat.

Po dotarciu na miejsce okazało się, że nie zachowały się żadne schody i aby wejść do budynku, musieliśmy wspinać się po powalonym ogromnym drzewie, które przeprowadziło nas ponad zwałami gruzu.

Wspinając się bo drewnianym pniu uświadomiłem sobie, że gdzie nie gdzie jest on ubrudzony ludzkimi odchodami, nie ułatwiało to podejścia, a Przewodniczka nie zwalniała tempa.

Widocznie to co się tutaj stało, pozbawiło tych ocalałych ludzi ze wszystkiego, zostało im tylko tych kilka zrujnowanych kamienic.

Gdy dotarliśmy do środka okazało się, że powstało coś tam na kształt szpitala polowego.

Ścisk jaki tam panował, brud i zagracenie był niewyobrażalny, ludzie leżeli na czymś co kiedyś mogło przypominać łóżka.

Na korytarzach pełno było pozgniatanych stalowych elementów, od drobnych, po zniszczone rusztowania które barykadowały totalnie niektóre przejścia.

Ci którzy mieli się lepiej pomagali chorym, ocaleni pomimo wojny i braku najprostszych podstawowych rzeczy starali się przeżyć w tych postapokaliptycznych warunkach.

Ironią tego wszystkiego jest to, że broń która przyniosła im wszystkim zagładę pochodziła od nich samych.

To co sprowadziło największe zniszczenie, zbudowane było przede wszystkim z niskiego poczucia własnej wartości, a co za tym idzie wewnętrznej walki, frustracji, pesymizmu, wstydu i nieustannego zamartwiania.

Powoli dzień za dniem mieszkańcy mogą odbudować Miasto, o ile zmienią się wewnętrznie…

drzewo

Last Updated on wtorek, 18 Październik 2016 11:53

Widzenie

Przysiądź na ławce pod rozłożystym drzewem
Popatrz przed siebie po horyzont, na strzeliste góry
Oddychaj chłodnym wiatrem, który mieszka pośród nich
Dotknij chropowatych skał
Wzrokiem obejmij kwiaty skrywające się w szczelinach
Poczuj moc gór i wstań pełna ich przepychu…

widzenie

Last Updated on poniedziałek, 29 Luty 2016 10:58

Mały chłopiec i Kwiat

Niebo i skały ciągnące się aż po horyzont, a gdzieś na tym pustkowiu…

Mały chłopczyk ściskający kurczowo w swoich niewielkich dłoniach, krótką zieloną łodyżkę zakończoną niewielkim pąkiem.
Gdy otworzył dłoń i spojrzał, jedyną jego myślą było skąd wziąć wodę.
Zaczął iść przed siebie w nadziei, że jednak znajdzie wodę pośród tej skalistej pustyni
i uda mu się uratować Kwiat.

W pewnej odległości pomiędzy skałami, dostrzegł kilka kropel, które były ułożone wzdłuż ścieżki.
Podbiegł do nich, nachylił nad nimi jeszcze zieloną łodyżkę, a mały pączek wypił tych kilka życiodajnych kropel. Potrzeba było więcej, a przeciwności narastały, pojawiły się toczące brunatne kule, które chciały zrobić wszystko aby przeszkodzić chłopcu.

W tym momencie okazało się że nie jest sam i znikąd pojawili się sprzymierzeńcy, stanęli na drodze przeciwników i walczyli z nimi, by nasz bohater mógł iść dalej.
Jeszcze kilka razy napotkał niewielkie skupiska kropel, dodawało mu to otuchy że jednak się uda.
Kule robiły co mogły, ale nie na wiele im się to zdało, chłopiec dziwił się że ktoś mu pomaga, że nie jest sam i może liczyć na tak ogromną pomoc.

Gdy doszedł do niewielkiego wzniesienia, znalazł tam kolejną oazę kropel, nagle stał się mały cud, Kwiat gwałtownie zaczął rosnąć i rozkwitać.
Pełen kolorów, błyszczący od kropel wody, był niczym esencją życia pośród pustynnych skał.

Tu też pojawiły się nieoczekiwane podpowiedzi, chłopiec nauczył się jak pielęgnować Kwiat i że powinien zaprzyjaźnić się z Pszczołą.

Chłopiec wciąż uczy się nowych rzeczy…

kwiat

Last Updated on czwartek, 17 Grudzień 2015 08:35

Przyjacielowi

Góra przebłagalna pełna modlitw i wołania
W zachodzącym Słońcu skryta
Sercem Twoim bije w nieprzebranej łasce Pana

gora

Last Updated on czwartek, 27 Sierpień 2015 11:58
Strona główna

    Copyright by Śniący 2010